|
No to co odparł Herman |
||||||||||
|
||||||||||
|
My się dusim na zagonach, a Niemcy będą na włókach rozwalali Wbiegł na mostek i wydal rozkaz Zwolnić bieg Mały chód Ster na sztymbork Gdy Witeź zawrócił, Pitt kazał pełnym biegiem płynąć ku Austvaagöy, do której szoner podszedł na pół kilometra Felczer nagle się rozgniewał Cóż ja, nieszczęsny felczerek, mogę myśleć Zrobiłem co mogłem, a co zrobiła kula w płucach sztormana tego nie wiem, bo na to potrzebny jest doświadczony lekarz Nic nie wiem Czekam, co dalej będzie Zapanowało milczenie Ciężko mu było dźwigać spaśny brzuch i pokręcone kulasy, to wlókł się z wolna i cięgiem pociągał nosem, uszami czujnie strzygł i przystając przy żniwiarzach Boga chwalił, tabaką częstował, a kiej mu jaki grosz kapnął niespodzianie, pacierze mamrotał, ale i przemyślnie, od niechcenia zagadywał o Jagusię i lipeckie sprawy Do cna już ściemniało na świecie, ostatnie zorze gasły, a wysokie, ciemne niebo rosiło się gwiazdami, wieś już kładła się spać, jeno od karczmy zalatywały dalekie pokrzyki i brzękliwe głosy muzyki Tylko niekiedy prostowała się nagle, jako ta grusza ociężała kwiatem prostuje się na miedzy pod tknięciem wiatru i chwieje się ździebko, i patrzy po świecie tysiącami oczu, i płacze białym, wonnym okwiatem po rozchwianych, zielonych zbożach, i może zimy srogie spomina Jaguś o Antku myślała niekiedy, a częściej Jasiowe oczy jarzące i Jasiowe wargi czerwone stawały w pamięci, i Jasiowy głos luby odzywał się w sercu tak słodko, jaże smutki pierzchały i pojaśniało w niej, że przygiąwszy się barzej nad zagonem, czepiła się całą mocą utęsknień tych wspominków Kuba zwlókł się z wyrka i wyjrzał przed stajnię szron leżał na ziemi i szaro było jeszcze, ale już zorze rozpalały się na wschodniej stronie i czerwieniły czuby drzew oszroniałych przeciągnął się z lubością, ziewnął parę razy i poszedł do obory, aby krzyknąć na Witka, że czas wstawać, ale chłopak uniósł nieco senną głowę i szepnął: Zaraz, Kuba, zaraz i przytulał się do legowiska Panienka mi dzisia rzekła: Gotuj się na jutro, duszo umęczona Mam czas jeszcze, paniczku Jutro dzięki ci, Boże miłosierny, dzięki jąkała coraz słabiej, prześmiech zatlił się na jej wargach, złożyła ręce i zapatrzona kajś, w jakoweś dalekości, zapadła jakby w głęboką duszną modlitwę, a Jasio, rozumiejąc, co już zaczęło się konanie, poleciał zwoływać Kłębów A teraz A teraz chyba już nigdy nie będziecie od nich uciekali, towarzyszu pytał Pitt Czasem między omszałymi dębami zamigotała żołna, jakby kto cisnął kłębkiem zwiniętej tęczy Kapitan nazywał go Fernando Portret naszkicowany przez Tomskiego był podobny do wizerunku, jaki wyimaginowała sobie sama, i ta banalna już dzięki najnowszym romansom postać przerażała i pociągała jej wyobraźnię Wygrała rzekł Herman pokazując swoją kartę I tu drzwi były zamknięte, i tu musiano je wyważać, i tu znaleziono człowieka związanego i zakneblowanego Chwycił ją za rękę; dziewczyna nie zdołała ochłonąć z przestrachu, gdy młody człowiek znikł zostawiając w jej ręku list Musisz spełnić moją prośbę Musisz pozostawić Krogstada w banku Nora Dzieci nie mieliście Pani Linde Nie Do izby wszedł urzędnik w towarzystwie kilku policjantów Czekaliński zaczął ciągnąć bank No to co odparł Herman W kwadrans później grupa górników wzrosła przez ten czas i stawała się groźna otwarły się szerokie drzwi na parterze i ukazało się kilku mężczyzn ciągnąc za sobą nieżywe zwierzę, ściśnięty jeszcze sznurami żałosny pakunek, który porzucili pośród kałuż stopniałego śniegu W tej ciasnej przestrzeni na sześćset metrów, pod ziemią kiełkował bunt Janek, który pozostał na górze, wsunął zwłoki do otworu, a Stefan uwieszony u krzaków towarzyszył im i pomagał przebyć tę część drabiny, gdzie szczeble były połamane Wychodząc z pokoju położył palec na ustach zalecając ostrożność Był o tym przekonany Dębowe stemple wyginały się i załamywały Na dole znaleźli się sami Jego przemówienia miały w sobie coś z kazań; jak kaznodzieja zniżał głos przy końcu okresów, których monotonny szmer przekonywał w końcu słuchaczy o jego słuszności Ta pogoń za ludźmi uratowała urządzenia Ostatkiem sił udało jej się wymknąć, jednak Marcin, przygotowany na taką ewentualność, pacnął ją chwilę później Wiem, że urodziłem się biedakiem i zawsze nim pozostanę; ale widzi mi się, że gdyby pan wyjechał do innych krajów nie zapłaciwszy długów swego ojca, a gdybym ja ze swej strony zaczął handlować końmi, kręcić i oszukiwać, gdzie się da, jeździlibyśmy dziś obaj karetą Raz jeden w życiu ubrał się modnie, w dzień swego ślubu Jak to, miałbym więc pracować u pana co dzień, jak rok długi; bez przerwy? Z wyjątkiem niedziel Ale niech no się tylko odwróci, a pana jakaś mucha ugryzie, zaraz pan spuszcza nos na kwintę, a to wcale nie na miejscu w pańskiej sytuacji Nie, nie upiera się nieznajomy to niemożliwe, sam by pan miał żal do mnie Niewolnicy odpoczywali Panna Janilla jest, i była zawsze, osobą o nieposzlakowanej moralności, i sądzę, że niesłusznie lekceważy pan osobę tak wierną i tak oddaną tym, których kocha A więc niech kończy prawo, choćby miał je do reszty znienawidzieć i popaść w błędy, które mnie tak zaniepokoiły Gdy zaś dokonano podziału królestwa, Jasim został przy Filipie i teraz służył Antypasowi Jak to, miałbym więc pracować u pana co dzień, jak rok długi; bez przerwy? Z wyjątkiem niedziel |
||||||||||
|
|
||||||||||
