|
DOCENT GOLDFARB Jestem Ja, Karol Goldfarb jestem Żydem Czy ja latam... |
||||||||||
|
||||||||||
|
A czwarte szły Gołębie Mateusz im przewodził, niewiela ich, było, jeno że starczyli za pół wsi, bo same zabijaki nieustępliwe i rozrosłe kiej dęby Przyśniło się Walickiemu czy co myślał sztorman 228 Świat się wszystek zakołował i runął wraz z nimi w ogniste przepaście Już me rozum odchodzi Nie krzycz cicho, Jaguś Kiej muszę wścieknę się abo co Dziw mi serce nie rozpęknie Spalę się loboga, puść daj odzipnąć O Jezu bo zamrę o Jezu We świecie jedyna Jantoś Jantoś Jako te soki, żywiące skryto pod ziemią, budzą się o wiośnie każdej, rozprężają nieśmiertelną żądzą, prą do się przez zwały świata, z krańców ziemi płyną, niebami kołują, aż się odnajdą, przepadną w sobie i w świętej tajemnicy poczną, bych się potem stać zdumionym oczom: wiośnianą porą albo kwiatem, duszą człowieczą lebo poszumem drzewin zielonych Tak ci i oni parli do siebie przez długie tęsknice, przez dnie udręki, przez szare, długie, puste dnie, aż się odnaleźli i z jednakim, niezmożonym krzykiem pożądań padali sobie w ramiona zwierając się tak potężnie jako te sosny, gdy je burza wyrwie i zdruzgotane rzuci na siebie, że obejmują się rozpacznie, mocą wszystką i w śmiertelnym zmaganiu kolebią się, szamocą, chwieją, nim społem w lutą śmierć upadną A osłaniała ich noc i oprzędła, bych się stało, co przeznaczone Kuropatwy zaczęły się skrzykiwać gdzieś w ciemnościach, a tak blisko, że słychać było idące całe stado rozlegał się szybki szelest, jakby skrzydeł podnoszonych do lotu i bijących o śniegi, to oddzielne, cierpkie głosy rozdzierały ciszę, a od wsi, snadź niedalekiej, zrywały się przyduszone, a mocne piania kogutów Dobra sztuka rzekł jeden 238 Stary zaś posłyszawszy głos sam wyszedł naprzeciw i wprowadził do izby, do nóg mu padła z płaczem, wzruszona jego widokiem i przypomnieniami bijącymi z każdego kąta tej chałupy kochanej Na to powstał Grzela, wójtów brat, i zawołał: Święta prawda Chodźta do karczmy, tam się naradzim 193 Późno przyszli, już po kolacji, bo stary długo się opierał skamleniom Józki i namowom Nastki, czekał, aż Jagusia poprosi, ale ona zaraz po obiedzie zapowiedziała ostro, że pójdzie na muzykę, odparł jej ostro, iż się nogą z chałupy nie ruszy, nie poszedł do wójta, to nigdzie nie pójdzie Potem Jaguś raz po raz przywtarzała, by szli, to ją wójt wciągnął do kupy, usadził przy sobie i za rękę trzymał Wójtowa wywarła już gębę kiej wrótnię i zjątrzona do żywego jej ślepiami, pomstowała wywodząc zajadle jej przewiny I tak powoli, z wolna, niepostrzeżenie wciągał się naród do zabawy, bo coraz większy gwar napełniał izbę i coraz częściej podzwaniały kieliszki, i coraz gęściej się robiło, że już drzwi się prawie nie zamykały, tak szli i szli aż muzykanci, uczęstowani przez Kłęba, urznęli rzęsistego mazura i w pierwszą parę puścił się Socha z Małgośką, a za nimi zaś, kto ino miał ochotę Sytuacja nie pozwala mi oddalać się stąd nawet na jeden dzień 22 REMEK Eee, to bzdura O wiele więcej Przerażenie rządcy było ogromne Znasz mnie chyba i wiesz, że nie rzucam słów na wiatr Bajka rzekł Herman go i wszedł do cukiernika Może to nam przynieść w przyszłości sporo pieniędzy Gdy byłam innego zdania, kryłam się z tym, gdyż wiedziałam, że mój własny sąd byłby memu ojcu niemiły DOCENT GOLDFARB Jestem Ja, Karol Goldfarb jestem Żydem Czy ja latam do bożnicy Ja wcale nie latam do żadnej bożnicy, zresztą tu nie ma żadnej bożnicy, żeby do niej latać, no i dobrze, bo niepotrzebna jest nam żadna bożnica Nad czarnymi, uśpionymi polami unosiły się niejasne odgłosy, które poprzedzają chwilę przebudzenia Byli to Katarzyna i Chaval Kiedy ojciec jadł, wszyscy zachowywali milczenie Łajdaki! sarknął Levaque Czy to krew? ośmielił się wreszcie zapytać Stefan Stefan spacerował przez chwilę w milczeniu, a potem dał upust nurtującym go uczuciom I znów zapadło milczenie Bracia musieli się ubierać przy skąpym świetle wpadającym przez drzwi Ja również nie podzielam optymizmu wuja mówił Na wieży w Montsou wybiła dziewiąta; słysząc, że jego towarzysz zamierza wracać od domu, maszynista dorzucił nie wyciągając nawet ręki: W takim razie, bądź zdrów Naszym najświętszym obowiązkiem jest pracować na tym padole bez wytchnienia, odejść zaś stąd bez szemrania Dziś rano oświadczyłem ojcu, będąc w pełni władz umysłowych i całkowicie przytomny, to com już mu powiedział w podnieceniu i może nawet w gorączkowej malignie Pracował zapewne u pana de Boisguilbault i Gilberta zdziwiła się, że zatrudniony tak blisko, nie domyślił się, jak bardzo potrzebna jej była choć chwila rozmowy z nim To mi sprawia ból Powinniśmy byli się pojedynkować lub wzajemnie sobie przebaczyć Pan de Châteaubrun nie utrzymuje z nim żadnych stosunków, choć są tak bliskimi sąsiadami? To bardzo dziwne powiedziała Gilberta zniżając głos i zwierzając się z całą naiwnością mogę jednak o tym z panem pomówić, panie Emilu, gdyż zdaje mi się, że pan pomoże mi do wyjaśnienia tej tajemnicy Ojcze i matko, przyjmijcie moją spowiedź przed Bogiem! Od dwóch miesięcy ukrywam coś przed wami, a od dwóch tygodni noszę w sercu tajemnicę, która mi ciąży Gilberta udawała, że upominki te bardzo ją cieszą, by nie umniejszyć przyjemności, z jaką Janilla je ofiarowywała Wyciągnął, wyniósł prawie, Sylwina o kilka kroków od chaty i tam, zarzuciwszy mu na ramiona skórzany fartuch, powiedział targając go mocno za uszy, by dotrze zapamiętał jego słowa: Leć do Châteaubrun i powiedz panu Antoniemu, że Gilberta jedzie ze mną do Boisguilbault; żeby siedział cicho, że wszystko jest w porządku i że nie trzeba się niepokoić, nawet gdyby miała na noc nie wrócić Kochankowie zaś w towarzystwie Sylwina wybrali się na przechadzkę dokoła twierdzy |
||||||||||
|
|
||||||||||
