|
Tylko że Grossmanową ją pamięta, a my nie I dlatego łatwo nas podejś... |
||||||||||
|
||||||||||
|
Koło podstawy grotmasztu stały wyjęte z rumu beczki z rybą, uwiązane linami Nie kradniemy nic, lecz swego bronimy pazurami i nikomu nie damy, chociażby doszło do noża lub kuli Antek usiadł na jakichś workach pod okienkiem, dwojaki wziął pomiędzy kolana i łakomie pojadał kapustę z grochem, a potem kluski ziemniaczane z mlekiem, a Hanka ukucnęła mimo i z rozczuleniem wpatrywała się w niego Co ty, Antek Co ty bełkotał przestraszony, bo Antek puścił kosę i szedł ku niemu blady, ze strasznymi oczami Miarkuję, że musi być z wami krucho, ten łajdus przepija wszystko, a ty pewnikiem mrzesz głodem z dziećmi W Vardö Witeź naładował kilkanaście beczek solonych śledzi i sztokfiszów i nareszcie wyruszył na wschód, dążąc do Morza Karskiego W izbie było widno, zamieciono, czysto spodziewali się ich przecie Nie trudź się, uradzim sami, mało się to w chałupie naharujesz Odradzała Hanka takim głosem, że Magda dała spokój, pogadywała jeno niekiedy a lękliwie, że to już z samego przyrodzenia nieśmiała była i milcząca Jakąś me ostawił, takusieńką i jestem A niepodobna do się Przysunął się bliżej Secundum magnam misericordiam Tuam Ciężkie, łacińskie słowa padały kiej grudy przemarzłej ziemi, jaże bezwolnie pochylali głowy, jakby pod nieubłaganą kośbą śmierci, ale szli niepowstrzymanie szli kwardzi a zrezygnowani, szarzy i mocni kiej te głazy widne na miedzach, gotowi już na wszystko a nieulękli, ugorom i zarazem tym bujnym, okwieconym polom podobni, i tym drzewom równi w sile i kruchości drzewom, w które piorun mógł trzasnąć leda chwila i w ręce śmierci podać, a one hardo pną się ku słońcu i śpiewają głęboką, radosną pieśń życia Szli wsią całą ciżbiąc się i przepychając, ale każden tak był zatopiony w smutkach, że jakby szedł sam w pustce niezmiernej i opuszczeniu, a każden zapatrzył się gdziesik i jakby widział przez oczy zaszklone łzami ojców swoich, dziadów i pradziadów, niesionych tam, na smętarz, już widny przez grube pnie topoli Dzwony wciąż biły i ponura pieśń huczała coraz jękliwiej, smętarz już był niedaleko, wyrastał ze zbóż kępami drzew, krzyżów i mogił, a zdawał się otwierać, kieby ten straszny, nigdy nie zapełniony dół, w któren z wolna a nie powstrzymanie spływa cały świat, że już niejednemu się widziało, jako w tym zadeszczonym powietrzu i ze stron wszystkich biją dzwo 439 ny, jarzą się światła, czernieją rozwiane chorągwie i płyną śpiewania, że z każdej chałupy wynoszą trumny, że wszystkimi drogami ciągną żałobne pochody, a każden człowiek płacze kogoś, zawodzi, a tak szlocha, jaże wszystkie niebo i ziemia wzbiera żałosnym jękiem i spływa szmerem nieustannych, gorzkich jak piołun łez Pochód już skręcał na dróżkę ku smętarzowi, kiej go dopędził dziedzic, wysiadł z powozu i poszedł pobok trumny w srogiej ciasnocie, gdyż dróżka była wąska, gęsto brzózkami obsadzona i zboża stały ze stron obu Oszołomiło go to, co usłyszał od Mindrella Wyciągnął chustkę, podszedł do okna i zaczął nią machać Czy to możliwe Ojciec mój jest przecież taki dobry Herman zatrzymał się przy niej, długo na nią patrzał, jak gdyby pragnął upewnić się o okropnej prawdzie; wreszcie wszedł do gabinetu; namacał ukryte za obiciem drzwi i trawiony dziwnym uczuciem zaczął schodzić po ciemnych schodach Bo przecież pan jest adwokatem, prawda MECENAS TRZUSKOLASKI (mocno zdziwiony) Mecenas Trzuskolaski jestem, do usług KOBIELOWA A ja Kobielowa, bardzo mi przyjemnie Nie widział go pan w przedpokoju Nie Po chwili podchodzi do drzwi gabinetu męża i nasłuchuje Długa zimowa noc minęła niepostrzeżenie; do kolacji siedli o piątej nad ranem Nie musisz Ale wtedy i tak będziesz je musiał sprzedać komuś innemu, bo ja czekam na swoją kawalerkę Tylko że Grossmanową ją pamięta, a my nie I dlatego łatwo nas podejść WALDEK (cieszy się ze sceptycyzmu REMKA) Tak jest, morda, trafiłeś w sedno Dobrze, dziękuję odparł dyrektor Dwa razy widział, jak za jego zbliżeniem zniknęli w zbożu, kłosy zastygły nieruchomo nad miejscem, gdzie się skryli Już zeszłej jesieni, kiedy przyjechały tu te grube ryby z Zarządu, prawili mi różne czułości Nędza i pomór na biednych ludzi, zupełnie jak dziś! W tej chwili otworzyły się drzwi, oboje zaniemówili ze zdziwienia na widok wchodzącej Katarzyny A może ktoś je skradnie? U Maheuów i tak nie ma mężczyzn, więc kto by je nosił? Po cichu wyciągnęła rękę i zabrała je Mężczyźni odparli, że na pewno przyjdzie niedługo Lecz nic się nie poruszyło, mechanizm musiał być uszkodzony Dla mnie nie ma tu nic do zrozumienia, otrzymałem rozkaz pilnowania szybu i wypełnię go Przestańcie napierać na moich ludzi, bo zmuszę was do odstąpienia Z rąk Bonnemorta przeszła Cecylka w ręce starej Brulé Nikt nie odpowiedział, Maheudka i Bonnemort chrapali dalej Właśnie ta twoja trochę nieszczera powściągliwość najbardziej mnie gniewa To bardzo cenna zaleta w małżeństwie i nie ma nic gorszego niż mieć za żonę istotę równocześnie bierną i upartą, która potrafi tylko milczeć i wzdychać, jak jak wiele moich znajomych Nie chcąc jednak polegać tylko na tym, co widziały jego oczy, margrabia zapytał znowu: A dlaczego nie poczekaliście, aż ja każę usunąć wykroty? Czy nie powtarzałem wam setki razy, że zabraniam ścinać bez pytania choćby jedno drzewo? Ależ, panie margrabio, czy nie przypomina pan sobie, meldowaliśmy, że stała się taka szkoda, zaraz nazajutrz po wzwodzie? I pan margrabia powiedział: W takim razie trzeba usunąć wykroty i posadzić młode drzewa I Jan, uzbrojony w lewar, szybko usunął kamień, którego nikt nie zauważył Ty zaś dodał zwracając się do swego gburowatego współbiesiadnika i uderzając pięścią w stół, minę miał przy tym groźną, ale w oczach jego życzliwość i dobroć brały górę nad gniewem postąpiłeś niesłusznie i powiesz nam w tej chwili, co masz do zarzucenia temu Cardonnet, byśmy mogli osądzić, czy twoje pretensje mają jakąkolwiek wartość Emil pomyślał z przerażeniem o życiu, które piękna i młoda margrabina de Boisguilbault musiała wieść w tym od wieków martwym i niemym domostwie, toteż z całego serca przebaczył jej, że chciała przed śmiercią odetchnąć innym powietrzem Najlżejszy błąd w harmonii systemu, który chciał wypróbować, nie ujdzie uwagi czujnego i wnikliwego sędziego, jakim był Emil Myślą, że pan jest dumny i uparcie przywiązany do przestarzałych urojeń i przywilejów Pani Cardonnet siedziała naprzeciwko syna i przyglądała mu się z niepokojem Diabła warte te wasze wielkie poziomki ogrodowe odpowiedziała Janilla |
||||||||||
|
|
||||||||||
