|
Dom Maheuów, okryty żałobą, był szczególnie posępny i milczący |
||||||||||
|
||||||||||
|
A przeciech to ukrzywdzenie wszystkich A szmaty po matce to dusi w skrzyni i nawet na oczy nie pokaże A wełniaki takie, a chusty, a czepki, a paciorki jęła długo wyliczać dobro wszelkie i krzywdy, i żale, i nadzieje, a Antek milczał zawzięcie, aż zniecierpliwiona szturchnęła go w ramię Wieczorem w biesiadni przy stole zebrała się cała załoga, nie wyłączając nawet Ottona Lowego, który zwlókł się z łóżka i żądał, aby wpisano go do kolejnej zmiany, gdyż czuł się znacznie lepiej Że to ni minuty spokoju zabiadała Hanka, gdyż przypominki chlasnęły ją kiej te parzące pokrzywy Dopiero na Podlesiu, kiej przysiadł pod figurą odzipnąć nieco, napotkał go Mateusz, rychtujący niedaleczko drzewo na kowalowy wiatrak Ślad nart prowadził do lasu Po cóż się to przybierać będzie i stroić dla kogo La tych babskich ślepiów, zazdrośnie taksujących każdą jej wstążkę i potem za to obnoszących ją na ozorach Odbiegła strojów z niechęcią i siadłszy w oknie czesała jasne, bujne włosy, smutnie spozierając na wieś, w słońcu już całą i w topliwych rosach połyskującą domy kajś niekaj przebielały się ze sadów i słupy niebieskich dymów buchały w górę, zaś na drodze, po drugiej stronie stawu, całkiem przysłonionej drzewcami, przechodziły niekiedy kobiety, bo widziała czerwień wełniaków odbitą we wodzie i jak się przesuwały wskroś mdlejących już cieniów drzew nadbrzeżnych potem gęsi przepływały białymi sznurami, że się wydawało, jakoby płynęły wskroś modrej topieli nieba odbitego, ostawiając za sobą te czarniawe, półkoliste kręgi kiej węże cicho pełznące to chybotliwe jaskółki przewijały się niziutko łyskając białymi brzuchami, a gdziesik znowu u wodopojów krowy porykiwały lub pies naszczekiwał Trwoga wionęła przez serca, że skupiły się barzej, a Witek rozdygotany strachem cicho szepnął: A u nas też cosik straszy Nie pleć bele czego powstała na niego Jagustynka Dziecków cudzych kolebała nie będę Odchowane, nie bój się, Jaguś, odchowane Czekaj tatka latka, a kajże się to na zimę podziejem kaj wybuchnęła Weronka i zapłakała żałośliwie A pan Jacek dał Stachowi list i kazał mu z nim iść do dziedzica Zaledwie zdążył przejść w ciemności parę kroków, gdy otrzymał dwa tak potężne uderzenia w głowę, że padł zemdlony, nie wydawszy nawet jęku A właściwie to nic nie pamiętam DOROTA (uroczyście, ale uporczywie) Powiedziałeś wtedy, trzy lata temu, że się ze mną ożenisz, jak znajdziemy tę obrączkę Już pamiętasz (po pauzie; WALDEK unika jej wzroku) Ciekawe, ale ty to chyba naprawdę zapomniałeś Ja pewnie też bym zapomniała, ale ty mi nie dałeś Powtarzałeś to potem wiele razy I mnie i komu tam tylko Byle temat w towarzystwie zszedł na małżeństwo Walduś ma gotowca Greps sobie zrobiłeś z tej mojej obrączki Ale czy teraz, wiedząc już, jak sprawa wygląda, nie ustąpi pani Pani Linde Nie, bo to by się panu i tak na nic nie zdało Nieboszczyk Czaplicki ten sam, który przepuścił miliony i umarł w nędzy pewnego razu w młodości przegrał, zdaje się do Zoricza, coś około trzechset tysięcy Sędzia przeliczył zawartość i zanotował sumę, podobnie jak notował wszystkie odpowiedzi Sternaua Helmer Aha, mały uparciuszek nie umie sobie sam poradzić i szuka pomocy Nora Tak, bez ciebie jestem zupełnie bezradna Po powrocie do domu pobiegła do swego pokoju, wyjęła list zza rękawiczki; nie był zapieczętowany; przeczytała EWA To już sukces A na Amerykę widać okazał się za słaby DOROTA A skąd miałby brać siłę taki sobie mały facecik stąd, którego zawsze zmuszano do ustępstw już od pieprzonej enerdowskiej spacerówki, i zasyfiałej szkoły, gdzie zawsze były zatkane kible, aż do jakiejś głupiej pracy i wiecznego czekania na lepsze czasy EWA (rozgląda się po mieszkaniu, zmienia temat tonem swobodnej towarzyskiej konwersacji) Ale przynajmniej macie państwo całkiem wygodny ten kąt do czekania Tkwi w tym samym miejscu i pozie, w którym przed pięćdziesięcioma siedmioma laty siedziała mała dziewczynka Nie mieszkamy przecież na amerykańskich preriach, a w cywilizowanym kraju Przeklął, kiedy zobaczył sporą osę wyraźnie zainteresowaną jego głową Zdziwił się ogromnie, gdy jego dłonie napotkały Katarzynę przyczajoną, wstrzymującą oddech W stajni sąsiadowały ze sobą i stojąc z opuszczonymi łbami dzieliły się swym marzeniem o życiu na powierzchni, wizjami zielonych łąk, białych dróg, złotych plam światła Co się tam dzieje? zawołał z daleka Ojciec Bonnemort w milczeniu palił fajkę Usiądziesz? zaproponował niezdarnie Piotrkowi Jasne Młody człowiek przeszedł przez sortownię i skierował się do hali zjazdowej Starsi nie grywali już w kulę Czyż to nie był wspaniały wysiłek, bój, w którym wreszcie zatriumfuje sprawiedliwość? Żadnych granic! Robotnicy całego świata powstaną i połączą swe siły, aby zapewnić sobie chleb powszedni Dom Maheuów, okryty żałobą, był szczególnie posępny i milczący W tym miejscu pan Antoni przerwał Janilli Jakiś usłużny sąsiad wyraził zapewne zdziwienie, że go tak często widzi dążącego w stronę ruin Mieszkając na wsi w warunkach więcej niż skromnych, Gilberta przywykła poruszać się sama w najbliższym sąsiedztwie domu Czyż to możliwe, żeby taka góra kamieni, nawet w stanie zupełnego opuszczenia, miała tak małą wartość? To, co pozostało, byłoby jeszcze sporo warte, gdyby można te kamienie stąd usunąć i przewieźć; ale skąd wziąć w tej okolicy robotników i maszyny zdolne zwalić te stare mury? Nie wiem, czego ludzie używali dawniej do budowy, ale ten cement jest tak zwarty, że wieże i główne ściany wydają się wyciosane z jednej bryły Jak to się dobrze składa! wykrzyknęła Janilla i ja mam ochotę z panem pogawędzić Kolacja, którą jejmość pani Janilla rozstawiła na stole z wyraźną satysfakcją, składała się z sera koziego, sera owczego, talerza orzechów, talerza śliwek suszonych, wielkiego bochna razowego chleba i czterech dzbanów wina przyniesionych osobiście przez pana domu Wiem o tym, znam twoje serce, widzę, że chciałbyś wzbogacić innych, zanim sam się wzbogacisz Córkę! odparł pan domu wyniośle Jego głuchota zdawała się dogadzać małomównemu panu de Boisguilbault, a może także rad był, że ma przy sobie człowieka, którego osłabiony wzrok nie może czytać w jego twarzy Przebaczam mu, że kazał Caillaudowi mnie aresztować, choć był to zły uczynek! Ale może nie wiedział, że ten chłopiec jest moim chrześniakiem, a potem napisał o mnie dobre słowo do prokuratora królewskiego, by mnie zwolnić od kary, nie powinienem więc chować urazy |
||||||||||
|
|
||||||||||
