|
Możesz odejść |
||||||||||
|
||||||||||
|
Cicho się zrobiło, że słychać było tych, co na ulicy pod oknami gwarzyli Ciemnica się rozlewała mętna, dusząca: chmury opadały coraz niżej, zwalały się z lasów rozkotłowaną gęstwą tumanów i toczyły się po zagonach jak te wody wzburzone, rozhukane, straszne uderzyły na wieś i zalały wszystko lodowatą, brudną mgłą naraz niebo się przedarło na środku i zajaśniało modrawo niby lustro studzienne, świst ostry przeszył ciemności, mgły się skłębiły z nagła, a z pękniętej czeluści lunął pierwszy wicher, a za nim już leciał drugi, dziesiąty, setny Wyły już stadami, lały się z tej gardzieli niby rzeki niczym nie powstrzymane, rwały się jakby z łańcuchów i rozskowyczoną, wściekłą zgrają biły w chmury, rzucały się na ciemnice i rozwalały je do dna, przeżerały na wskróś i rozmiatały niby tę słomę strupieszałą I swój wasąg tam umieścił, źrebicę wyłożył łbem do półkoszka, nasuł jej do kobiałki obroku, bat schował na dno, pod siedzenie, otrzepał się ze słomy i ruszył prosto do Mordki, tam gdzie błyszczały trzy mosiężne talerze, aby się nieco przyogolić wyszedł wkrótce czysto ostrugany i tylko z jednym zacięciem na brodzie, zalepionym papierem, przez który sączyła się krew Nazajutrz zaraz po śniadaniu nakazał parobkowi rychtować sanie Szukał po ludziach komornego nie będę Matką jest, to jej psie prawo o dziecko stoić rzucił Kłąb Jakże Kto ino w sienie wszedł, to aż me podrywało po tom przeciech jeno poszła do Kłębów po to myślałach, że się nie doczekam A kiej wszedłem, to udałaś, że mnie nie widzisz Głupi miałam patrzeć, żeby co pomiarkowali Ale mę tak w dołku ścisnęło, że dziw nie spadłam ze stołka ażem wode piła na strzeźwienie Najmilejsza moja 227 Siedziałeś z tyłu, czułam, ale bojałam się popatrzeć na ciebie, bojałam się zagadać a serce to mi się tak tłukło, tak kołatało, że ludzie musieli słyszeć Jezus o małom nie krzykała z kuntentności Miarkowałem, że cię u Kłębów zastanę i razem wyjdziemy Do dom chciałam bieżyć, a zniewoliłeś Nie chciałaś to, Jaguś, co Hale nieraz myślałam, by się tak stało nieraz Myślałaś tak Myślałaś szeptał namiętnie Marynarze zauważyli, że w Norwegu odbywa się głęboka przemiana, bo surowa twarz jego stała się łagodniejsza, zwykła zawziętość przechodziła w wyraz smutku, zdradzanego wyrazem oczu i zmarszczkami koło ust Pitt Hardful, siedząc w swojej izdebce, długie godziny spędzał w zadumie nad swoim przyszłym życiem Nie My Polacy odparł jeden z emigrantów Herman dostrzegł świeżą twarzyczkę i czarne oczy Ale pani zjawiła się i zagrodziła mi drogę ani teraz, ani później Helmer Istny obłęd 122 Nora Jutro pojadę do mojego domu, tam, gdzie przyszłam na świat Zastyga w otwartych drzwiach, z niedowierzaniem rozgląda się po mieszkaniu, potem wolno, niepewnie podchodzi do WALDKA Zarzucano im, że ze strachu przed rewizją spalili ważne papiery KOBIELOWA (załamuje ręce nad głową w geście rozpaczy) O Matko Przenajświętsza Ostatni raz coś takiego w Powstaniu Warszawskim widziałam WALDEK (odzyskuje głos) To się nazywa demontaż równoległy, pani Kobielowa Teraz hrabianka zostanie uratowana Posadził ją więc na kanapie, ale Roseta zsunęła się na ziemię i znowu znieruchomiała w modlitwie Skamieniał Możesz odejść Wielu sądziło, że manifestację odłożono, a co gorsza dwie czy trzy grupy wyrwały się naprzód i mogły wszystko popsuć, o ile nie uda mu się stanąć na ich czele Religijna egzaltacja, niecierpliwa nadzieja pierwszych chrześcijan oczekujących rychłego nadejścia królestwa sprawiedliwości unosiła ich ponad ziemię Tor kolejowy zagrodził im drogę; zburzyli otaczające go ogrodzenie i pobiegli dalej Ale Lidka zebrała za to aż jedenaście sous i teraz pozbywszy się towaru dzielili zyski Flaj nie mógł zmarnować takiej okazji Ależ lubię cię przecież odpowiedział Stefan wszedł za nimi jako piąty Przystanął zaskoczony Wydawał się pijany głodem, zidiociały na skutek wieloletniej nędzy, teraz nie wiedzieć pod wpływem jakiego urazu otrząsnął się nagle z półwiekowej rezygnacji Ale oburza nas, że nawet i to nie jest prawdą: Towarzystwo nie wyrównuje nam niczego, po prostu chowa do kieszeni po dwa centymy od każdego wózka Lecz pan Cardonnet umiał dobierać sobie pomocników, miał niezawodną rękę i oko Emil był bardzo blady, lecz stan jego nie budził już żadnych obaw Wracajcie do domu, noc zapada i burza się zbliża Zdawało mu się, że niewiele ryzykuje podwajając fikcyjną cyfrę swego majątku Mój ojciec tego nie zrobi! odparł Emil Obok siedziało po turecku na macie prześliczne dziecko i uśmiechało się bez przerwy Ale później trochę, Emilu jesteś zbyt osłabiony, a ja nie dość jeszcze pewien siebie I radzi panu kłamać? Nic mi nie radzi A więc to dlatego zaczął Emil zmieszany i urwał nie mając odwagi dokończyć |
||||||||||
|
|
||||||||||
