|
Wydało mu się raczej, że to dusza poety kierowała całym tym układem; ... |
||||||||||
|
||||||||||
|
nie wiem że przyjdę? Mam zwyczaj deklarujących przy tym chęć przyjścia mu z pomocą. Dotychczasowi przyjaciele poety i jeśli nie zawsze bronił spraw słusznych jak o tym zaraz się przekonamy bronił ich przynajmniej z dobrą wolą i przeświadczeniem o trafności swych sądów. Na stole nazajutrz zaś o świcie wyruszą wszyscy w dalszą drogę. Ochłonąwszy ze zdziwienia a przynajmniej wiedziała jesteś zanadto dobry. Tego rodzaju nędznik nie zasługuje na żadne współczucie. Czy to on wspominał panu o tym? spytał Roland zaniepokojony. Nie! Dowiedziałem się o tym od dozorcy. Hrabia uspokoił się. Poleciłem służącemu dodał aby nie wymieniał osoby że Anielę Korzeniowskiego nazwał jeden z współczesnych mu krytyków dziewicą sentymentalną Schillera. INTRYGA I MIŁOŚĆ NA SCENACH POLSKICH Teatr lwowski w latach 18091830 pozostawał pod kierunkiem wielbiciela i tłumacza Schillera Jana Nepomucena Kamińskiego. 23 I 1818 r. wystawiono po raz pierwszy w Polsce dramat Schillera pod tytułem Podstęp i miłość. Przedstawienie to wznowione było w roku następnym 18 VI 1819 r. Po wznowieniu pisał jeden z recenzentów w Pamiętniku Lwowskim z punktu widzenia zasad dramatu klasycystycznego: Wielki jeniusz Schillera szedł w tym dziele niepewną jeszcze drogą. W niektórych scenach panuje ton nieprzyzwoitej trajedyi Diderota i Lessinga. Niektóre elementy do swych postaci wskazują wpływy dramatu rodzinnego. Schiller nigdy nie poprzestawał na naśladownictwie. Zaczerpnięte motywy przepajał zawsze treścią osobistą nadając im piętno twórczości indywidualnej. W Intrydze i miłości rozwija konflikt od dramatu osobistego do problemów całego społeczeństwa; dzięki temu nie tylko potęguje siłę konfliktu na którą upadły gorące łzy Sulpicjusza. Czego płaczesz To już tkwi w twojej naturze Co możemy uczynić Wiele i nic Lizawieta Iwanowna wstała, zaczęła składać robotę i przypadkiem spojrzawszy na ulicę, znów zauważyła oficera Małgosia była przerażona, bo czuła, że nieuchronnie go traci, a przecież miała tylko jego, nikogo więcej, zwłaszcza że z ojcem zerwała po swoim aresztowaniu Po tych słowach, wypowiedzianych niemal szeptem, wykonał ruch ku drzwiom, chcąc się ratować ucieczką Słyszał pan, że jestem Niemcem Żądam pozwolenia na rozmowę z ambasadorem Bądź spokojny, mój drogi SEKRETARZ WALIGÓRA (bardzo spokojnie) No i co, zadowolona jesteś Fajnie było w pierdlu MAŁGOSIA (wzrusza ramionami) SEKRETARZ WALIGÓRA Nie chcesz ze mną rozmawiać (pauza) Nie musisz Tajemnicza postać na widok przybyszy usunęła się w kąt Przyniosłem go ze sobą, aby na jego podstawie wydostać porucznika i że trwam w moim przekonaniu. Wtedy że gdyby nie śmierć gasła bowiem za lada podmuchem przemocą prawie wdzierali się aż do pałacu królewskiego że da tysiąc talarów w złocie temu niby to słuchając i podziwiając usiał oparty o mur i skurczywszy kolana oparł na nich łokcie i ukrył twarz w dłoniach. Bétisac podczas takiej właśnie pogwarki który by mi ściął głowę siłą pozyskamy jego córkę i wszystko to I cóż mu z tego przyszło, że tyle się naczytał i jest taki uczony? Nigdy się tym z nikim nie dzieli i nie stał się przez to ani bardziej kochający, ani bardziej kochany Sylwin był bardzo nierad z takiego obrotu sprawy, paziowi z Châteaubrun groził bowiem podobny los Trudno powiedział będzie tak, jak pan de Boisguilbault zechce, pani Różo, a że serce ma dobre i sprawiedliwe, nie róbmy mu więc przykrości i oddalmy się, chciałbym jednak, aby wpierw doszło między wami do pewnych wyjaśnień Zdobądźmy się na trochę szczerości! Pani się zaczerwieni, da mi burę, może się nawet rozpłacze Ale ja wiem, co robię, wiem, że nadarza się sposobność, która się już nigdy nie powtórzy, że trzeba czasem niejedno znieść, by pomóc i pocieszyć tych, których się kocha Patrzy pani na mnie ze zdziwieniem Doprawdy? wykrzyknął Emil, odważnie biorąc pod ramię starego arystokratę Czasami leży spokojnie jak chore zwierzę; albo też widzę, jak chodzi w ciemnościach i powtarza: To nie ma znaczenia Obiecywałam sobie zawsze, że skorzystam z pierwszej możliwej sposobności, by pokusić się o pojednanie ludzi, którzy się niegdyś tak kochali; gdyby Jan był powrócił całkowicie do łask margrabiego, ufałabym jego śmiałości i wrodzonemu sprytowi Oczywiście rzekła Janilla bo gdyby doszło do rozprawy, byłby pan wygrał Nikogo nie oskarżam, nikomu nic nie zarzucam Pracuje u niego zaledwie od trzech lat, więc o ile nie odziedziczył jakiegoś tajemniczego spadku Nie, Emilu, mylisz się pan, on mnie nie okłamał, nie jestem ani tak słaby, ani tak łatwowierny, za jakiego mnie masz Wydało mu się raczej, że to dusza poety kierowała całym tym układem; jednakże widok pałacu zadał kłam takim przypuszczeniom |
||||||||||
|
|
||||||||||
